تولد من، روز جهانی برنامه‌نویسان؛ یک هم‌زمانیِ نه‌چندان تصادفی

برای من این روز همیشه معنای خاصی داشته: روزی که به دنیا آمدم. اما چند سالی است که متوجه شده‌ام این تقویم، یک تقارن شیرین دیگر هم در دل خودش پنهان کرده: امروز، روز جهانی برنامه‌نویسان است.

احتمالاً رسمی‌ترین تقویم‌ها، روز ۲۵۶ اُم سال (۱۳ سپتامبر در سال‌های کبیسه) را به عنوان این روز می‌شناسند. اما بعضی از ما، در نقاط دیگر دنیا، ۳۱ می را بهانه‌ای می‌دانیم برای جشن گرفتن خطوطی از جنس صفر و یک، برای ارج نهادن به منطق، خلاقیت و حل مسئله.

و حالا این دو رویداد برای من در هم گره خورده‌اند؛ انگار که تقدیر می‌خواسته من نه فقط یک انسان، که یک «مسئله‌حل‌کنِ ذاتی» باشم.

برنامه‌نویسی برای من فقط یک شغل یا مهارت نیست. یک روش دیدن جهان است:

شکستن مسائل بزرگ به تکه‌های کوچک (همان طور که زندگی را یاد گرفته‌ام).

صبر در برابر خطاها (Debugging)؛ همان اشتباهاتی که ما را قوی‌تر می‌کنند.

و لذت لحظه‌ای که بالاخره کدت اجرا می‌شود؛ مثل حل شدن یک معمای طولانی درونی.

پس امروز، وقتی شمع‌های کیک تولدم را فوت می‌کنم، نه فقط برای خودم آرزوی سالی پر از سلامتی و شادی دارم، بلکه برای همه هم‌قلم‌هایم در سراسر جهان: آرزوی خطوط بی‌باگ، الگوریتم‌های خلاقانه و شبی که با صدای موفقیت‌آمیز «کامپایل شدن» به خواب بروید.

تولد من مبارک، روز جهانی برنامه‌نویسان مبارک.
بگذارید امروز را با یک «Hello, World!» به سبک خودمان آغاز کنیم؛ به دنیا، به آینده، و به خودمان.